Style osobiste a Scrum, czyli wrześniowy Poznan Agile User Group

paug-krysia-abraham-walasiak

Krystyna Abraham-Walasiak podczas wykładu

Pierwsze spotkanie Poznań Agile User Group po przerwie wakacyjnej rozpoczęło się warsztatem Krystyny Abraham-Walasiak zatytułowanym “Jak Cię widzą… Style osobiste a usprawnianie komunikacji w zespole srumowym”.

Warsztat rozpoczął się od przedstawienia teorii dotyczącej stylów osobistych, które przejawiamy zarówno myśląc, jak i w swoich zachowaniach. Rozróżniamy trzy główne style ja (zwane też stylami ego), mianowicie:

  • rodzic (normatywny oraz opiekuńczy)
  • dziecko (naturalne, uległe oraz zbuntowane)
  • dorosły

Każdy z tych stanów przejawia się innym zestawem słów, tonem głosu, ekspresji czy postawą.

O stylach osobistych można znaleźć ciekawe artykuły, dlatego nie będę rozpisywał się zbyt mocno na temat samej teorii – w zamian chciałbym podzielić się dwoma przemyśleniami:

  1. Warsztat został w poprowadzony w sposób przemyślany, konsekwentnie przesuwając uczestników z poziomu czystej teorii do praktycznych ćwiczeń, pomagających zrozumieć przedstawiony materiał. Struktura wyglądała mniej więcej tak:
  • przedstawienie podstawowej wiedzy
  • zaproszenie uczestników do kreatywnej zabawy w przygotowanie plakatów, opisujących poszczególne stany – uczestnicy zostali podzieleni na losowe grupy, z której każda losowała jeden ze stanów, który następnie trzeba było zobrazować przy użyciu kartek, wycinków z gazet, kleju oraz kolorowych pisaków
  • zachęcenie do poszukania przykładów wchodzenia w poszczególne stany w codziennej pracy – było to ćwiczenie indywidualne i z mojej perspektywy, był to moment przełomowy jeśli chodzi o lepsze zrozumienie teorii. Konieczność zestawienia zdobytej przed chwilą wiedzy z wydarzeniami z typowego dnia w pracy nieco otworzyła mi oczy i był to moment, kiedy pomyślałem sobie “hmm, całkiem to ciekawe”
  • grupowe rozwiązywanie rzeczywistych problemów, które spotykają zespoły (nie tylko scrumowe) w codziennej pracy – ćwiczenie to było już konkretną praca na “żywych” przykładach i sytuacjach z życia zespołow. Zadanie polegało na określeniu, jak na podaną sytuację (np. decyzja o niespodziewanym zakończenie rozwoju projektu podjęta przez zarząd firmy) zareagowalibyśmy będąc w konkretnych stanach.

2. Wiedza przekazana podczas tego warsztatu, a także tematy, które wypływały podczas spontanicznych dyskusji, nie były zazwyczaj związane z “czystą” tematyką agile czy ze frameworkiem scrumowym. Dotyczyła ona jednak nieodłącznego kontekstu scruma, czy postaw, zachowań czy sposobu komunikacji pomiędzy członkami zespołu. Jestem przekonany, że nie możemy mówić o dojrzałości zespołu, jeśli na poziomie obszarów takich jak procesy grupowe czy psychologii społecznej mamy nie rozwiązane, zamiecione pod firmową wykładzinę problemy. Dotykanie i poznawanie tej materii pozwala zrozumieć, jak wiele się jeszcze musimy nauczyć – i tego typu impulsów oczekuję od spotkań społeczności, konferencji czy szkoleń.

Chętnych do pogłębienia wiedzy odsyłam do materiałów, które prelegent udostępnił po prelekcji.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*

Ta strona używa Cookies. Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na używanie ciasteczek zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki.
Akceptuję, bo lubię Was czytać.
x